566.6666666666

Mahirap talagang malagay sa isang sitwasyon kung san wala kang ibang dapat gawin kundi ang kumumporme. Lalo namang mahirap pag meron kang dapat gawin o tugunan na hindi mo naman gustong gawin. Well, mahirap ring magpaliguy-ligoy lalong lalo na sa entryng ‘to. Tsuriiii na, di ko kasi alam kung pa’no simulan..

17,000 Php. , in cold cash.

Malaki bang halaga? Oo. Malaki. Pero kung hahatiin mo yan sa 30 katao eh hindi naman NA masyado. 17, 000 dibaydibay (divided by) 30? Ilan? Errr..mahina talaga ako sa math. Ayun..nasa kulang-kulang 566.666666666666. oo. Obyus na gumamit ako ng calculator. At di kulang-kulang kasi sakto na yun.

566.6666666 Php, in cold cash.

Malaki pa ba? Kung ako ang tatanungin. Aba’y, OO. Dalawang Fita Biscuit=OO. Marami ng pwedeng mabili dun! Ilang pasok na yun sa sinehan! Uggghh. So ano ba ang gusto kong ipahiwatig? Howell, nakakaiyak kasing maglabas ng 566.666666666 pesosesoses lalo na pag hindi naman bukal sa kalooban mo at lalung-lalo na pag alam mong di ka naman dapat maglabas ng ganung halaga.

….Digs? Haha. Eto na nga kasi ang bottomline: Nakabasag kasi kami ng laptop. Laptop. Oo. …ng faculty namin.

Eh hindi naman talaga kasalanan ng klase namen yun. Tangena kasing laptop yan, biglang tumatalon. Problema nya??! Ang kwento kasi, eh basically, may isang laptop ang bawat room . Bago maganap ang pagtalon ng laptop, eh yung English prof. namen ang huling gumamit nun, eh sa podium nya nilagay. Pagkatapos ng lesson (ppt) eh hinayaan lang namen na naka-sitting pretty sa podium yung laptop. Next na klase nun eh history. Habang naghihintay kami sa next prof., at habang nagiingay, nagkukwentuhan, naguumbagan, nagsasakalan, naghaharutan kami, eh may narinig kaming “BLAGAG!” Tumahimik ang buong klase. At lahat ay napatingin sa direksyon ng podium. Nakiramdam muna, nagkatinginan at sabay-sabay naming nasambit..”YUUUUNG LAAAPTAAAP!!!”.

Tumayo ang ilan samin para saklolohan ang laptop. As if masasalba pa nila yun. Tinignan pa kung madadala pa sa mouth-to-USBport resuscitation. Pero its too late. Basag ang laptop. Warak warak ang LCD. Ohwhatdapackinghell. Nagpanic kaming lahat. Syempre, sa oras katulad nun, eh lalabas talaga ang mga tunay na pagkatao ng mga kaklase ko. Yung iba eh nagsabing itiklop na yun at dali-daling ibalik sa control room. Wag raw ipagsasabi na nabasag. Mga kumag. Yung iba naman eh gusto nang umuwi. Haha. Mga gunggong. At yung mga katulad kong magigiting, eh nagpasyang sabihin sa adviser. Putragis. Malaman-laman ko lang na mabubutas pala ang bulsa ko eh sana nakiisa na lang ako sa mga kumag at gunggong. Hohoho.

So mabalik tayo sa 566.6666666

Malas na number amputragis. Kung tutuusin, mababayaran naman yang 566.66666. Pero masakit talaga. Syempre sa oras na ‘to eh sangkatutak ang projects naming at papers. Survey forms pa lang, lagas na ang pera pampaxerox. Anubanaman!!!!! Kaya ayoko talagang magbayad sa buiset na laptop na yan. Kasalanan nya naman yun eh. Taragis. Tatalon-talon syang mag-isa. Di man lang magsabi na ayaw na nya sa klase namen. Boo.. O pwede rin naming yung English prof. naming kasi sa tingin naming eh hindi maayos ang pagkakapatong nya ng laptop sa podium kaya nagdamdam at tumalon.

Ngunit Subalit Datapwat,…nasa ust AB ang huling pasya. At ang verdict: kami ang magshoshoulder. Anak naaaang. At hindi irerelease ang clearance namen hangga’t di nababayaran ng section naming ang buong 17 K. Ohmay. Sabagay, ano ba naman ang 566.66666? Karamihan nga samen eh humihingi ng 1K na ang dinadahilan eh pambili ng readings. Sabi nga ng presidente namen, para-paraan na lang, basta magbayad kami. Howell, what else can we do?..

Ano pa ba? Wala na. Nashare ko lang. Nakakainis kasi eh. Ansarap pumatay ng laptop. Yung ACER. Hahaha.

cheerdance I react.

So..kawawa daw yung UST sa cheerdance ha?
Hahaha. Pinagtulungan ng FEU at UP?
Okay..

There’s always a next time. It’s an unending grace right? hahaha. 400 na naman kame! bleh! (hahaha..yun na lang kinatwiran eh no?)

Pero..kawawa talaga kaming mga tomasino..huhu.

I’m brilliant. I rule.

Maka-ilang beses ko nang sinabi dito sa blog ko na ayaw ko sa mga taong matalak. Yung walang ibang buhay kundi ang magsalita ng magsalita at di man lang nakikinig sa sasabihin ng iba. Ang hangin kasi ng dating eh. Parang ang gusto lang nya na siya yung pinapakinggan..at kahit iba ang lumalabas sa bibig nya eh eto lang ang pinapahiwatig nun. “I’m brilliant!”, “Listen to me all you madafucuhs!” at “I rule here. You don’t.”

—–

Putragis. Here we go.

So ano ba talaga ang gusto kong sabihin dito? Hahaha. Pakshet. Eh naiinis lang naman kasi ako sa isang tao na sa araw-araw na ginawa ng diyos eh nakakasama ko. Syempre, ang siste eh wala akong magagawa kundi pakisamahan ang taong ‘to. Wala ng no choice ba? Hohoho. Oo. Parang.

Para mas malinaw..isasalin ko sa isang “maikling” dialogue box.

Siya: uyyy..pa’no ba naconstitute yung magna carta?

Ako: uhmmm *nag-iisip* ..ganito yu—–

Siya: diba yun yung year 1215? Yung si King John of England eh nirequire na maggawa ng parang constitution para madeclare yung rights ng mga freemen? Yung parang kelangan may limit yung power ng king??..

Ako: ahh…saka-

Siya: at saka dun nagoriginate yung the privilege of the writ of habeas corpus? Saka yan yung pinagbasehan ng common law sa US?

Ako: hmm..

Siya: at saka blah blah boo blah blah blah…chukchakchenesses..I’m brilliant. I rule…blah blah..blah..

Ako: ahh..*nilalaro yung bolpen*

Siya: diba? diba?

Ako: *whatever biatch.*

 Need more? More!!!! Fucktardness.

Friend 1: nag-away na naman kami ng tatay ko! Hahaha. Kagabi kasi, nakainom ako..sabi ba naman “uminom ka na naman! Boypren ka kasi ng boypren!”..sabi ko naman “Eh ano ba? Mahal nya ‘ko, mahal ko sya! So what the hell!???”

Ako: Hahaha! Baliw! Lasing ka talaga kagabi. Nakatikim ka ng malupit sa tatay mo no? Hohoho..

Friend 1: Oo! Sinabi mo pa! Natauhan nga ako eh! Hahaha.

 What we don’t know eh nakikinig pala siya.

Siya: Uy alam nyo ba..

Ako: *here comes biatch.*

Friend: *via eye contact* this is so farfetch, girl..alis na tayo?

Ako: *via eye contact* tara?!

Siya: Yung tatay ko nung bata ako, sobra talaga pag dinidisiplina ako. Minsan nga nanonood ako ng tv, nanonood lang ako ha? Bigla ba namang….blah blah blah blah..Listen to me yo priks! Blah blah..boo..blah blah..

Friend 1: oh?

Siya: At saka…eto pa…blah blah to the 100th power.

Ako: ahhh..*unat unat na lang*

 Do I need to type effin more??

Arrgh! I’m so uber asar. So asar to the bones that I want to end this. Ayun na. Siguro naman nafeel nyo yung sinisintimyento ko diba? Para kasi saken, ano bang problema sa pagiisip meron ang taong ‘to at napaka-self centered?  

Woi. Alam mo ba yung ginawa ni Kanye West kay ubod ng gandang Taylor Swift? Kanye West isss seew gundam bitchness. Boo to him. Offtopic? Oo. Offtopic.

Hayyy.. Advice ko na lang sa kanya eh magblog sya ng bonggang bongga at dun nya ibuhos lahat ng sama ng kanyang loob. Para naman hindi samen nababaling ang kanyang topak.

Kuya naka-red.

Mahilig talaga akong sumipat ng gwapo. At pag nakakakita ako ng pogi, mamumula ako, magtatatawa, at magdadadakdak sa kung sino man ang kasama ko kung ga’no kapogi ang nasilayan ng mata ko. In short, napupuno ng hangin ang ulo ko. Nababaliw ba..

Pero diba? Ansarap makakita ng pogi. Yung oozing with hotness, epitome of cuteness? Aminin nyo yan girls. Parang pag nahagip ng mata mo yung mala hulog ng langit na kagwapuhan eh buo na yung araw mo. may syota man o wala, hihinto pa rin ang oras pag nakakita ka. Diba diba diba? Tae. sabihing mong hinde, ipapluck ko lahat ng buhok sa kilay mo. Hehehe.

Wala lang. nakakita kasi ako ng gwapo. At ansarap nyang ilagay sa pizza box at pag-uwi eh lamutakin with umaapaw na hot sauce.

Yun lang. please bear with my insanity. Hehehe.

first pass the post.

dahil naman isa akong estudyante na ang pinagaaralan eh ang magulong mundo ng politika shitnitz..eh siguro naman pwede ako magreact sa mga  nangyayare sa pinas ngayon. Wala lang, para naman maiba. Saka nitamaan ako nung sinabi ng pogi at crush na crush kong prof. na “Ano ba yan, make your blogs and homepages a meaningful one. Di yung puro pictures at puro kalokohan..” Ansakit talaga. hahaha. ngayon, eto ser..kala mo ha.

Pooft. Onga naman. May point sya dun. Love ko kasi sya. Hahaha. ngerks.

Kung nandito kayo right now, nako. Mauumay kayo sa mga balita. Alam nyo ba na si Erap eh may plano pang tumakbo? Pero actually, tumakbo na sya eh..sa commercial na Arthro nga lang. Nakakagago nga mukha nya dun eh. Hahaha. Pero kidding aside, mahn? si erap? watdahel. 99.9 percent sure??Samtings wrong with them peoples. Pinag-uusapan nga namin yan ng mga classmate ko.  Di ba ang laking kalokohan sa kampo ni erap? I mean, ikaw na nga yung binigyan ng pardon tapos lalabag ka na naman sa patakaran? Saka, yung sa isa-isa nang nagaatrasan yung mga presidentiables sa oposisyon to give way kay Noynoy Aquino, na sa tingin ko eh may mali ren, e magmamatigas pa syang tatakbo sya.. So yun nga diba, umatras na si Mr. Padyak in the name of Mar Roxas at yung (ayon sa friend ko) si dalmatian daw na si Ed Panlilio sa presidential race. So ano pang tinatayo tayo ni Erap? Sa tingin ko nga eh siya ang marapat manguna dahil susko day naman, siya nga yung parang “head” ng opposition. Saka, give way naman sa mga mas bata dude. nuff said.

Kay Mar Roxas naman, sayang yung “infomercials” (campaign ads) men! hahaha. Sayang talaga. yung emote, yung sad face, yung sympathetic setting, yung arte..nawala sa eksena. Tsk tsk.. Ngunit, ayos den. At least yung kasal na lang nila ng bebs nyang si Korina ang iintindihin nya. Ancheesy! Pero seryoso, mahirap na desisyon na bitawan ang ambisyong maging presidente. Parang tinanggap nya na mas mapogi points si Noynoy kesa sa kanya. *sad face*.  Vice president na lang ano?

Kay Noynoy naman, hindi ba masyadong hilaw? parang dahil lang nasa “state of flux” ang “yellow magic” eh sya na ba talaga ang sagot sa problema? Ewan ko. Alam ko namang may ibubuga si Mr. Aquino III pero..parang may mali eh.  Ika nga ng isang senador, “Presidency is earned, not inherited..” Eh kaya nga pala tatakbo si Noynoy para ma-earn nya yung presidency. Pero di eh..may mali talaga. Hanggulo. Siguro nga eh may lamang si Noynoy dahil keri nyang gumawa ng epektibong “nation building” dahil na rin sa greatness ng mga parents nya. Pwede na ren. Sige na nga,…Whatever.

Kung may nakakaaliw man, eh si Bayani Fernando. And when I said nakakaaliw, I meant nakakaaliw! hahaha. Tumirada na sa infomercial (na again, ay campaign ad underneath) at song and dance ang pakulo ng lolo nyong mahilig sa pink! Spell A-L-I-W talaga. Saka, wala ba kayong nakikitang mali pag sasagot sa interview si BF? o kaya pag pakikinggan ang mga sinasabi nya sa mga speech, parang mapapatanong ka..”Ha? talaga? may ganun? err..tama ba yun?” o kaya “Shet..where the hell did this man got his answer?” Naobserbahan ko na yan, sa personal at sa TV. Pag sasagot sya sa question, Kitang-kita ang pagkunot ng noo at pagtaas ng kilay ng press at tv reporters. Sumagot ba naman sya ng “Yes, I am above the law!! *evil laugh inserted here*” Oh di ba..dinaig si Marcos ampupu. 

Bahala na silang tumakbo..para tuloy di ko feel bumoto. Sayang yung indelible ink.

—–

Maiba tayo..may movie na raw si Yaya at Angelina ah. Waw. Exciiiitiiinnnggg..

Minsan..mas okay pang pag-usapan ang ibang bagay kesa sa politika. Bakit kaya yun ang napili kong pagaralan? Buiset! naa-identity crisis ba??

..sa huli. kalokohan pa rin talaga ang mas enjoy iblog. Sensya na ser.

(lahat ng nabanggit sa itaas eh opinyon ko lang. walang durugan ng trip.)

Oh heto na tayo, magkayakap sa dilim…..

Best Crammer.

Pwede bang ideclare ko ang aking sarili sa title na yan? Di na naman siguro kelangan ng isang boxing match o thumbwrestling match diba? O kung meron ng may nagmamay-ari, pwedeng panext? Basta ha…..

Confident ba ko masyado? Nako, syempre naman. I know thyself. And for me, I rock!!…..in cramming.

—-

Bago magpasukan, bumuo ako ng isang resolusyon. Hindi new year’s resolution dahil hindi naman new year. Acheche. Isang klase ng resolution kung saan pinromise ko sa sarili ko na mageefort na ko to the highest level sa pag-aaral. Yung “MAS” sa mga nakaraan kong performance. Ganun dapat. Ang mga nakalagay pa nga dun eh, papasok na ko palagi ng maaga at never ng malelate,  Lagi na ‘kong magdadala ng pad paper at di na mangbuburaot, magrereview na ko a week before the exam para loaded sa kaalaman at GAGAWA NA KO NG ASSIGNMENT,PROJECT,PAPER etc AHEAD OF TIME; never na ‘kong magcacram dahil nakakalason sa utak. Ayun..Aim high ba? oo. Aim high talaga. Ambisyosa much ang drama ko nun. At alam kong kahit di nyo tanungin, alam nyo na kung natupad ba ang mga yan o hinde. Natupad ba??  Hinde?? grabe ka naman! yung iba naman dyan natupad no! anchama muuu..*pacute*. Natupad dyan yung di na ko malelate..kasi umaabsent na lang ako. Hehehe. Joke yun. Medyo.

Moving on, Marami na kong naging experience na kung saan napatunayan ang aking cramming prowess. Astig, may nalalaman pa ‘kong prowess. Hahaha. Simula pa nung nasa high school ako hanggang ngayon, Ako’y crammer ever. Isang example na nagpapatunay ng aking outstanding cramming performance, Eh ilalahad ko na lang yung nangyare nung isang gabi kung saan binabago ko ang bihis ng blog na ‘to. Ang buong akala ng lola nyo eh wala nang keme sa mundo at pwede ko ng gawin ang gusto ko. Ngunit, tekawait, may PM..

classmate: Ui rojie! bukas na raw yung reaction paper sa ethics! Shet!

classmate: yung sa movie.. bukas na!

classmate: BUZZ!!!

Naramdaman kong huminto ang oras. Inarte mode. OMG!! putragis!! Ni di ko pa nga nasilayan ni opening credits ng sinasabing movie na yon tapos? magrereact ako? aryu inseyn!!??. Subalit, dahil ako’y isang alipin ng malupit na mundo, eh wala akong magagawa upang magreklamo at maghurumentado dahil unang-una..ako na lang ang di pa ata nakakagawa at yung classmate ko na nagPM. Hahaha. Apir!. Friends nga kaming maituturing.

Di na ‘ko nag abalang replyan pa yung PM. Agad-agad akong nagbukas ng panibagong window ng MS Word, tumingin sa oras (magtu-twelve na nun) at tinype ang title page. Ang problema ko na lang eh kung ano ang meron sa packinsheet na movie. So nakikita mo naman kung ga’no LANG kahirap ang problema diba? At dito lumabas ang aking mga kaibigan sa mga ganyang pagkakataon. Mga kaibigang ni kailanman eh di ako nagawang iwan. I would like to say thank you much to Google, Youtube, Yahoomovies, aswers.com at ang napaka-reliable ever na Wikipedia.. Hehehehe.. much much love to all of you. At ayun nga, nagsearch na lang ako tungkol sa movie gamit ang mga “friends” na aking nabanggit. Well, para lang naman malaman kk ang istorya ng palabas. Pero anlabo eh. No choice, barberuhan na lang.

Medyo mahirap at mahaba ang pinapagawa saming reaction at evaluation..Hindi nakakaaya gawin. Boohoo. Pero type na lang ako ng type ng kahit anong pumasok sa isip ko. Basta kung anong pagkakaintindi ko, ayun ang kinatwiran ko. Ayun na. Feeling ko nga eh parang nagtatype lang ako sa blog. Kulang na lang eh lagyan ko ng mga “hahahaha. somethang like that..”, “Boohoo..”, “Whatdapackinghell!!” at kung anek anek na sidecomments. For the record lang. hehehe. Kaso, ethics paper yun eh. Kaya wag na lang. Taena.

Mga aala-una na at desperado na ‘kong tapusin ang pinagagagawa ko kaya ang ginawa ko eh natulog na lang ako. Hahahhaa. Wooo. Sinabi ko na lang sa sarili ko na mamaya na lang..onti na lang naman eh. O diba? Crammer mentality yan dudes. Makalipas ang ilang oras na tulog, ayun..nakita ko na naman ang sarili ko na nag-Crammer POWER LEVEL UP. Oo. may ganun. Pag Ph. D in cramming ka, may ganung concept. Hahaha.

Pagdating ko sa school..thirty minutes na lang ang natitira sa unang subject. Ayos lang. At least may paper!! O’ha. Yan ang cramming. At ayon naman sa nakita kong pagkukumpara sa ibang gawa, eh medyo angat ang cramming masterpiece ko! Bongga! Pwede ko rin palang kunin ang Barbero Award or at least, Barbera-of-the-day.

–

Kung iaassess, 51 percent ng paperworks ko eh bunga ng cramming. And indeed, I’m a crammer specialist. Di pa naman ako pumapalya eh! hehehe.. Ayos yan. Inaasahan ko ang isang “Keep up the good work”. Echosss..

——

….hmp.

..oo na. Alam kong di dapat ipagmalaki yun. Pero pwede ren..pero di na nga! kalimutan na ‘to! Next time talaga..di na!!

add new post.

Masaya kang naglalakad with a smile on your face sa isang mall. O di kaya sa kahit saang lugar na maiisip mong tambayan. Mag-isa ka lang at nagmumuni-muni sa paligid, inaappreciate ang ganda ng buhay at ng mundo…Sa pagpihit mo sa kabilang direksyon, may kung anong nilalang ang humarang sa’yo sabay nagsabi..

“Ate..pwede ka bang iapproach kahit 2 minutes lang? pleaaasseee???“

whatdahell. Panira sa eksena at sa pageemote.

—–

Naka-encounter na ba kayo ng ganyan?? Ako? Ilang beses na. Kahit saan, makakadale ka ng mga taong bigla na lang lalapit sa’yo at sasabihin ang makabag-damdaming linyang yan.

Ops. Don’t get me wrongs dudes. Di yan yung tipong nagaalok ng “kakaibang” produkto.. Pakishutdown na muna ang green mode sa sistema. Ha? Ahkei. Tenks.

—–

Ang ibig sabihin ko dyan eh yung mga teenager na di nalalayo sa edad ko na bigla na lang lalapit upang ipahayag ang kanilang napakagandang adhikain. Yes. Whatta word. At pag tinanong ka nila ng tanong na nabanggit sa taas, walang kaabog-abog na magdadadakdak na lang sila agad para di ka na makabanat pa. Yes. It’s a rhetoric question my friend. Whatdapackinghellness talaga. Yung tipong tinanong ka nila, syempre sa side mo naman, nagulat ka ng bonggang bongga kasi bigla na lang silang lumitaw sa harap mo na parang tiyanak at pag nakuha mo ng hanapin sa utak mo ang sagot..sabay heeepp! time’s up! Let the bastardizing begin; kokornerin ka na nila at “iaaproach”

Then, ikukwento nila sa loob ng..er..20 seconds ang buhay nila which goes like this (which goes like this lang ha..) “Ate, ako po ay kabilang sa kongregasyon ng mga batang gala at ako po ay isang iskolar. Ngayon po, dahil nga po sa kahirapan ng aming life, you know, we make gala like this to ask for some help and everythin’ para po matuntunan ang aming tuition. Now, sa samahan po namin, kami po yung naginitiate and everathang na naglalayong matulungan ang bawat isa samin sa aming mga pangangailangan para sa aming kinabukasan..”

Oh yes..Parang infomercial lang ng mga presidential candidates. Take note, walang hingahan in between yan.

Tapos bigla nilang ilalabas ang kanilang main event. Isang 3-D picture daw watsoeber ng holy family o ng kahit anong religious icon. Pwede daw yung bookmark, wallet picture, pamalit sa picture ng syota, pang substitute sa LRt card, panangga sa mga aswang at pambayad sa jeep. Syempre, matutulala ka sa picture na nilabas nila. Naaliw aliw ka pa sa papalit-palit na picture pag ginalaw-galaw mo yun. Sasabihin nilang magdonate ka ng kahit magkano kapalit ang piktyur na ayon nga sa kanila ay maraming gamit. (refer to the past sentences..) Magsisimula silang magtransform bilang isang kawawang tuta na nagpuppy eyes pa amputragis at naguudyok na hanapin sa puso mo ang kagustuhan tumulong. At tila isang budol (from the name budol-budol gang), mapipilitan kang magbigay ng barya o pera na di lalagpas sa bente.

Pagkalabas mo ng bente mula sa iyong bulsa o pitaka, tititigan nila iyon sabay ibabaling ang kanilang mga mata sa mga mata mo..

TAPOS…

“Ate, fifty pesos po ‘tong picture (na napakauseful in everyday life)..”

Pagkatapos ng mga katagang yun..Ang huli mong gagawin eh kumunot ang noo, lukutin ang perang papel sa iyong mga palad sabay walk-out with pabulong na nagmumura.

—-

So, ano? naalala mo na? Naka-encounter ka na ng ganyan?
—–
Haysss..Di ko alam kung bakit may mga ganung pakulo. Malinaw na isang malaking kalokohan diba? Ang tangi talaga nilang pakay eh ang ganchohin ka dahil unang una, eh linalapitan nila ang mga taong nag-iisa o mag-isa. Tapos sasabihin nilang humihingi sila ng donation at may souvenir pa yung pagbigay mo ng donation. Tapos sa huli biglang may price???! Suckerbitch. Nakakagago amputrek. Okay na sana kung tatanggapin na lang nila yung binigay mo out of your benevolent heart eh no?

Dapat siguro pag may nangganyan ulet sakin eh magiging listo na ‘ko at magiging creative para barahin ang mga ganyan.

Ano pa ba? wala na. Eto na yun. Pasensya na sa magulong post…
Next time….

The retarn op ‘da cambak

HOooooy blog! Nandito na ‘ko! ops..sandali. wala namang bastusan. Bumalik na nga ako diba? Hmm..pero di nga, nakaramdam ako ng saya ng mag log-in ulet ako dito. Alam mo yung feeling na “I’m home..finally”. ah…okay. di pala feeling yun, line pala yun. Hohoho. Bummer. Alam mo ba yung nangyayare sakin ngayon? Eto, type lang ng type ng matipuhan kong itype. Di ko lubos maisip na sobrang tagal kong nagdrama at nagpaka emo at indyanin ang blog kong color green. Naks, green.

Kilala mo pa ba ako? ako to, si Rojie. Yoohoo. Ayos lang ba? Ahkei. Teka, andami ng pasikot-sikot dito. Pakiramdam ko nangangain na ng tanga yung dashboard! Oh no. hahaha. Haynako, actually, dapat nagsusulat ako ng Journal Critique sa Philo. Isang gawain na kung saan nakasalalay ang kinabukasan ko. Pero eto, nandito ako. Ewan ko, Boring eh.

Journal Critique? Ha! magbablog na lang ako. Hohoho.

Ayun, teka, di pa rin naman ako nagbabago. At tulad ng huli ‘kong entry, Payat pa rin ako. At pumapayat dahil sa stress. Alam mo ba, trivia lang ha, plano ko ngang bumalik next summer dito para masaya. One full cycle. Boohoo.

At nga pala, sigurado naghahanap ka ng eksplanasyon kung bakit ngayon lang ako nagbalik-loob. Hmm..bakit nga ba? nasiyahan siguro ako sa summer..pero hinde eh. Siguro tinamad na naman ako. Howell papel, kilala mo naman ako diba? Reyna ako ng katamaran. Sorry na..

Siguro wala na nga akong babalikan dito pero meron. ayan oh! hahaha. Whatdapackinghell- ayan ang namiss ko. ang mga shit talking na pwedeng pwede kong gawin. yeahba! Dito kasi, I’m really being myself and I’m clearly expressing myself.

weh..di nga? Oo nga! napapraning na naman ako. Para akong napopossess sa pagtatype. Overflowing! Malamang sa tagal ko ng di tumatambay dito. Pakiramdam ko ngayon eh para bang natagpuan ko ulet ang isang kaibigang matagal ko ng di nakikita’t nararamdaman.

So let’s go blog. Tara. Usap tayo. hahaha. ‘chossss!!

Summer..

Gusto kong tumaba.

Ayun lang.

napadaan.

Anong nangyare kagabi??

ayun. Nasa club filipino ang buong polsci department ng uste. May socialization. Akalain mo nga naman. Sabi kasi nila, pag polsci ka, patay na ang social life mo. Hahaha. Pero ayun kami, nag iinarte, nagmamaganda at nagmamagwapo with our black and white suits and dresses. Ayos.

Pagkatapos ng sleepless nights, tone-toneladang libro, pumutakteng mga research papers at think pieces, sugatang puso, nawalanghiyang hiya, nayurakan na ego at napilipit na utak ay may black and white ball pa kami. YEY!!

Kung tatanungin kung anong nangyari..eh ayun, ayos lang. Polsci nga raw talaga kami dahil unang una, sa location pa lang ng socia, pang-politiko na. Sabi daw kasi nila, laging pinagdadausan ng mga political events ang club filipino. Sa katunayan nga, historical place sya dahil dun nanumpa si cory aquino bilang presidente right after the end of martial law. O’ha. Sa wakas! may nailagay din ako sa blog ko na maayos ayos.. Hehehehe.

Saka, syempre, dami VIP’s na pumunta. At taragis yan, lahat sila ng speech. Di ordinaryong speech. Kundi SPEEEEECEEEEEEEEEEEEEEEEECH. ginutom kami ng mga very important people na yan. Sa bawat speech ng VIP, kung ano anong ginagawa namen. Nandyan yung picture-picture, kuwentuhan, kulitan, sakalan, jombagan, murahan, at maya-maya, humuhikab na kami. May nag-lecture pa ngang retired prof. eh! pwede kaming matulog muna tapos gumising na lang after nyang mag dadakdak dun.

Pero masaya naman sya. Matinde nung dinner na. Lamon na lamon na kami!! yung mga kasama ko sa table di pinaligtas pati yung huling patak ng soup, butil ng appetizer, sauce ng main course, fudge ng desert at yung liquid molecules ng beverage. Syimpre, ilang oras ba naman kaming naghintay na matapos yung mga walangyiang speeches na yan eh. Wala naman kaming naintindihan kundi ang pauli-ulit na words tulad ng “Political Science students.” at “University, Of, Santo, Tomas”. Slow mow pa magsalita yung mga kung sino man ang nagsalita sa mic. Shetness.

Nung huli, the real party begins. Sayawan na at eksenahan na sa dance floor.

..tapos uwian na!!

Yun lang. ‘pus na.